Kim İslâm’da iyi bir çığır açarsa, kendi sevabını da bununla amel edenlerin sevabı kadar sevabı da -sonradan amel edenlerin sevabından eksilmeksizin- alır. İslâm’da kötü bir çığır açan ise, kendi günahını da bununla amel edenlerin günahı kadar günahı da -sonradan amel edenlerin günahından eksilmeksizin- yüklenir.
(Müslim, “Zekât”, 69; Nesâî, “Zekât”, 64)
